KRYZYS; słowo odmieniane przez wszystkie przypadki, przez media i wszystkie opcje polityczne. Premier szuka 17 miliardów, choć nikt nie chce wyraźnie powiedzieć – dlaczego szuka siedemnastu miliardów, a nie np. ośmiu, czy trzydziestu?

Dolar zbliża sie do 3,5 zł, a frank przekroczył niewyobrażalną jeszcze kilka miesięcy temu granicę – 3,00, zł !!! Według ministrów i analityków wzrost PKB wyniesie w Polsce niecałe 2%, będą zwolnienia, zamykanie zakładów pracy, upadki banków, recesja, i w ogóle strach o tym pomyśleć.

Tylko, jakby nie zauważono, że żyjemy w świecie, w którym spadki koniunktury mają charakter cykliczny i wręcz planowy. Jeszcze do niedawna, banki miały się dobrze, gospodarka wręcz kwitła, a o kryzysie nikt głośno nie mówił.

Cóż więc takiego się stało, że światowe mózgi finansowe, eksperci i analitycy nie przewidzieli obecnej sytuacji? No właśnie; czy jest jakaś grupa, która na kryzysie nie zyska, i czy wszyscy na nim muszą stracić?! To pytanie na długie /jeszcze/, zimowe wieczory i oczekiwanie – byle do wiosny, która ma przyjść podobno już w marcu!

A u nas: styczeń upłynął na sporządzaniu remanentów, zakładaniu nowych ksiąg i zgłaszaniu do urzędu skarbowego ewentualnych zmian w formie opodatkowania. Do 20. lutego trzeba pamiętać o zmianie formy płatności zaliczek na podatek dochodowy, jeśli oczywiście jest to dla nas po prostu korzystne.

Kiedyś, Wojciech Młynarski śpiewał: „Róbmy swoje”, co znaczy, że po pierwsze trzeba działać, być aktywnym i patrzeć optymistycznie w przyszłość. Kryzys, cokolwiek by to znaczyło, na pewno się skończy, nie będzie trwał wiecznie. A po drugie; tak dużo od nas samych przecież zależy.
Nie musimy szukać siedemnastu miliardów, poczekajmy na siedemnaście mgnień wiosny, a to już niedługo.