Początek listopada w Polsce, to dni zadumy nad tym, co ostateczne, bowiem pierwszy dzień miesiąca to Dzień Wszystkich Świętych, a następny, to dzień Zaduszny.

Zapytacie Państwo: co ma wspólnego śmierć, z naszymi felietonami /nie tylko/ podatkowymi ? Ano ma, że przypomnę słynne powiedzenie amerykańskiego polityka B. Franklina, iż „tylko dwie rzeczy są pewne – śmierć i podatki”.

Tak jak nieunikniony jest koniec każdego żywota, tak nieuniknione jest nakładanie podatków, co ma potwierdzenie w długiej historii świata. Podatki wprowadzono wcześniej niż wynalazek koła; najpierw w Egipcie, Babilonii i Mezopotamii. Później były Ateny, choć uważano je za raj podatkowy w porównaniu z czasami po podbojach Aleksandra Wielkiego, kiedy daniny te nakładano w niemal dowolny sposób.

A u nas – w Polsce; „świętopietrze”, „poradlne”, „łanowe” „podymne”, „czopowe” „bykowe”, „popiwek” - jakkolwiek tajemniczo nie brzmiałyby te nazwy, wszystkie oznaczają jedno: podatki.

Dziś brzmią one bardziej swojsko, ale od ich wielości można dostać zawrotu głowy. Przypomnijmy – podatki dochodowe, rolny, leśny, od towarów i usług, akcyzowy, cło, od posiadania psa, od środków transportowych, od czynności cywilnoprawnych, od gier, darowizn .... no chyba wystarczy !!

Czyżby ? ... a może ktoś mi tu powie, że śmierć nie ma tu swego podatku ? A właśnie, że ma, bo takim podatkiem jest nasz podatek od spadków, którego odpowiednikiem w Stanach Zjednoczonych Ameryki jest wprost nazywany: „death tax” - podatek od śmierci.

Dlatego w tych dniach listopadowych, kiedy myślimy o naszych zmarłych i sprawach pewnych i ostatecznych... zadajmy sobie takie oto pytanie: czy można umrzeć bez podatku?

Chyba nie, a wtedy śmierć i podatki nie będą tylko jedynymi na tym świecie – pewnymi rzeczami, ale także związkiem, który przetrwa wszystko.