Nie minął jeszcze ból po katastrofie pod Smoleńskiem, a tu już następny dramat - powódź, i to znów tysiąclecia.

Można się obwiniać; za brak ubezpieczenia, za stan wałów przeciwpowodziowych, nieskuteczność monitorowania pogody, czy też zbyt późne ostrzeganie ludności. Ale tak naprawdę, żywioł jest nieobliczalny, a jego skutki – trudne są do przewidzenia.

Nasz system podatkowy posiada pewne rozwiązania, które – w jakimś tam stopniu - ułatwiają powodzianom powrót do normalności. Mogą oni wnioskować o odroczenia, umorzenia, czy rozłożenia na raty podatków. Poszkodowani, otrzymujący zapomogi i pomoc materialną, korzystają ze zwolnień podatkowych. Zniszczenie, likwidację oraz niedobór towarów, można korzystnie wykazać jako stratę bez skutków podatkowych. Niestety, zalaną lub zniszczoną dokumentację, przedsiębiorcy muszą odtwarzać.

Kataklizmy, na szczęście – nie trwają wiecznie. Po powodzi przychodzi czas odbudowy, tej materialnej, jak i moralnej.

Jak twierdzą specjaliści – powódź w niewielkim stopniu wpłynie na gospodarkę naszego kraju. Musimy znaleźć miliardy na pomoc bezpośrednią dla poszkodowanych, na odbudowę i na wzmocnienie infrastruktury przeciwpowodziowej. Wydane środki wrócą na rynek w postaci podatków czy zatrudnienia ludzi. Wpłyną też na przyspieszenie produkcji związanej z odbudową domów, dróg, mostów, szkół i zakładów pracy.

Najważniejsze, by z tego kataklizmu wyciągać odpowiednie wnioski; by wreszcie uruchomić kompleksowy program przeciwpowodziowy, którego wprowadzenie od dawna postulowano. I co ? I nic !

U nas jest tak, że działania są widoczne, kiedy jest już za późno, a wtedy – nawet największe poświęcenie służb przeciwpowodziowych i całej ludności bywa zwykle chaotyczne i doraźne, i niewiele daje.

Dlatego potrzeba nam czynu i refleksji ... i mądrości, także tej, czerpanej z poezji J. Kochanowskiego, który dawno już ostrzegał, by Polak mógł się nią wykazać – zarówno przed jak i po szkodzie.